پروژه‌ی پروموت و بی‌کاری ۱۸۰ دختر ماستر

فاطمه کریمی، ماستر اداره عامه و حکومت‌داری

۱۸۰ دختر تحصیل کرده در مقطع ماستری که به کمک مالی دولت برنامه‌ی پروموت و حمایت دفتر بانوی اول، جهت تحصیل به هندوستان اعزام شده بودند، به کشور بازگشتند. پرموت برنامه و فرصت‌ تحصیلات عالی برای حداقل ۷۲۰ زن افغان برای رسیدن به درجه‌ی لیسانس و ماستری در داخل و خارج کشور را زمینه سازی و تطبیق کرد. از آن میان حدود ۱۸۰ بورسیه‌ی کارشناسی ارشد یا دوره ماستری برای زنانی‌ که حد اقل دو سال تجربه‌ی‌ کار در سکتور دولتی  یا خصوصی را داشتند، داده شد.

فرصت تحصیلات عالی دوره‌ی ماستری، برای دختران افغان در سال ۲۰۱۸ در هشت ایالت هندوستان در نظر گرفته شد، کارهای مقدماتی برای آغاز این برنامه شروع گردید و تقریبا از شروع الی اعزام دانشجویان به هند، ۷ ماه را در برگرفت. در این برنامه علاوه بر تجربه‌ی ‌کاری مشخصات دیگری نیز در پروسه‌ی انتخاب سهم داشت. از آن میان کاندیدان این بورسیه باید بلندترین نمرات را در دوره‌ی لیسانس دارا می‌بودند، تجربه‌‌ی کاری حد اقل دو سال با دولت و یا یک نهاد خصوصی را می‌داشتند تا شامل پروسه شارت لیست می‌گردیدند، همچنان مصاحبه‌یی صورت می‌گرفت و بعد از مصاحبه کاندیدان واجد شرایط، راهی امتحان کمپیوتری می‌گردیدند، امتحان به گونه کمپیوتری و شفاف برگزار و از میان تقریبا ۵۰۰۰  اشتراک‌کننده از سراسر کشور، ۱۸۰ نفر برگزیده شدند که هزینه‌ی تحصیلی آنان توسط این برنامه تامین شد. برنامه‌ی ماستری زنان شاغل در حکومت، شامل پروژه‌ی برنامه‌ی تحصیلی زنان جوان افغانستان از طرف ایالات متحده می‌گردید که در ظرف ۲ سال (یک دوره مکمل تحصیلی)تکمیل گردید و از آن میان، همه دانشجویان راه‌یافته توانستند در رشته‌های مختلف در کشور هندوستان تحصیلات عالی خویش را تمام کرده، دوباره به کشور باز گردند.

افغانستان کشوری است که بیشترین نقض حقوق بشری در آن همه ساله به ثبت می‌رسد، بیشترین نفوس زنانش سطح پایینی از سواد را دارند. تقریبا ۲۰ سال از دوره‌ی تاریک تاریخی افغانستان می‌گذرد و هنوز هم دسترسی به آموزش برای زنان دشواری‌های خود را در این کشور دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که عدم تخصص و تحصیلات زنان باعث گردیده است که زنان کمتری در سطح رهبری در این مدت قرار گیرند. برنامه‌ی توسعه بین المللی ایالات متحده (USAID) در سال ۲۰۱۷ بزرگ‌ترین برنامه‌ی توانمندسازی زنان افغان را اعلام کرد که طی آن برنامه فرصت‌هایی برای ایجاد زمینه‌ی بهتر رهبری افغانستان و تقویت روند رهبران سیاسی، بخش خصوصی و جامعه‌ی مدنی هدف  گرفته شده بود.

برای اولین‌بار در طول تاریخ افغانستان  این همه زن  به یک‌باره گی برای تحصیلات عالی به درجه‌ی ماستری به خارج از کشور گروهی فرستاد شدند. به گفته مایکل رینور، نماینده‌ی ایالات متحده در افغانستان «این بزرگترین برنامه‌ی توانمندسازی زنان در تاریخ دولت افغانستان است که از سوی ایالات متحده حمایت گردیده است. ارتقای تحصیلی، یک سرمایه‌گذاری استراتژیک است.»

بنیاد آسیایی(آسیا فوندیشن)، مسئولیت اجرای این برنامه را به عهده داشت. بنیاد آسیا(آسیا فوندشن) تا حد امکان در همکاری و هماهنگی با دانشجویان در این مدت دو سال کوشید بهترین امکانات را مهیا سازد. گرچه تعدادی از دانشجویان در پایان سمستر آخرتحصیلی با قرنطین کرونایی مواجه شدند، اما توانستند موفقانه دوره‌ی تحصیلی دوساله را به پایان برسانند و همه فارغین دوباره به کشور باز گردند.

ارتقا آموزش و تحصیلات عالی تأثیر بسزایی در صلح و ثبات هر کشور دارد و زنان در افغانستان نیمی از نفوس این جامعه را تشکیل می‌دهند که بنابر دلایل فقر، ناامنی، و جنگ‌های متمادی داخلی از این حق باز مانده اند. به نظر من سرمایه گذاری در آموزش سرمایه گذاری در صلح، سرمایه‌گذاری در رفاه، سرمایه گذاری در توسعه و پیشرفت، سرمایه گذاری در زندگی با عزت برای شهروندان جامعه است. با قاطعیت تمام می‌توانم بگویم، چنین برنامه‌ها بسیار مهم و حیاتی است.

با اشاره به سرمایه گذاری‌های جامعه جهانی برای توانمندسازی زنان افغان طی سال‌های گذشته، امروزه شاهد آنیم که بیشتر زنان جراات می‌کنند که با اعتماد به نفس کامل به رقابت برای  بست‌های رهبری اشتراک کنند  و با مهارت‌های لازم در سطوح بلند رهبری، برای کشورشان کار کنند، اما این تنها کافی نیست زیرا از دید من که دوره‌ی کارشناسی ارشد را از طریق همین بورسیه دولتی در رشته‌ی اداره‌ی عامه و حکومت‌داری به پایان رسانده‌ام، پروژه‌های بزرگ در افغانستان را از لحاظ پی‌گیری بعد از اتمام، ناکام درمی‌یابم زیرا پروژه‌ها در طراحی ابتدایی با هدف خیلی بزرگ انتظار بزرگ  خلق می‌کند، اما در عمل بعد از ختم پروژه، نتیجه‌ی متصور شده در آن دیده نمی‌شود و یا هدف غایی که توانمندسازی، بازسازی و توسعه است، حاصل نمی‌گردد. همیشه در آغاز پروژه هدف شکل گیری آن، این است که باعث تغییر مثبت و توسعه در جامعه گردد اما بعد از تطبیق آن نتیجه‌ خیلی محسوس نیست زیرا بررسی بعد از تطبیق و ارزیابی پروژه یا اصلا صورت نمی‌گیرید ویا هم اگر صورت می‌گیرد برنامه بعدی برای آن وجود ندارد که متضمن موفقیت آن برنامه باشد.

مشکلات تطبیق پروژه‌ها در افغانستان همیشه وجود داشته و همین علت است که مورد انتقاد قرار می‌گیرد. پروموت یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های است به هدف افزایش مشارکت زنان در توسعه، مشارکت فعال زنان در اقتصاد، افزایش تعداد زنان در موقعیت‌های تصمیم گیری در دولت افغانستان اجرا شد.  زنان به طور جدی در زندگی شان در افغانستان کمبود نماینده دارند، وضعیتی که از نزدیک با سطح پایین تحصیلات آن‌ها در ارتباط  است. در جامعه‌ای که تفکیک جنسیتی امری عادی و عمیق است، عموماً تصور می‌شود که زنان می‌توانند با موثریت بیشتر از مردان به زنان دیگر رسیدگی کنند.

افغانستان به مربیان و الگوهای زن،  برای بسیج به سوی پیشرفت جامعه  نیاز دارد که بتواند به زنان در یادگیری استفاده از ابتدایی ترین حقوق‌شان کمک کند. اما قبل از این همه، زنان باید تحصیلات عالی داشته باشند،  این کمبودی باعث گردید، تمویل‌کننده‌گان  تصمیم بگیرند که ۱۸۰ زن از سراسر کشور برای تحصیلات عالی به هندوستان فرستاده شود. و اما سوال این جا است که با پرداختن هزینه هنگفت تحصیلی در کشور دیگر، این پروژه چقدر به نفع کشور و در کل زنان کشور است، زیرا بیشتر از ۵ ماه می‌شود که دانش آموخته‌گان ماستر به کشور بازگشته اند و هنوز تعداد زیاد آنان در پی پیدا کردن کار اند تا آنچه را آموخته اند، بتوانند در مملکت خویش تطبیق کنند.

بنیاد آسیا (آسیا فوندیشن) با بودجه‌ای که از سوی USAID ایالات متحده امریکا، با چشم انداز جامعه‌ای برابرتر از وضع موجود از زنان و دختران در افغانستان پشتیبانی کرده، این پروژه را تطبیق کرده است، انتظار می‌رود منحیث نهادی که در راستای ارتقای تحصیلی زنان در جوامع مختلف کار می‌کند با توجه به یافته‌های تحقیقاتی‌شان که نشان دهنده‌ی اهمیت ارتقای تحصیلی زنان برای دست‌یابی و خدمت در سطوح رهبری است،  موضوع را برای حکومت افغانستان گوش‌زد کند. زیرا اکنون افغانستان در مرحله‌ی حساسی قرار دارد، که تنها با استفاده از دانش و تدبیر از این همه بدبختی بیرون شده می‌تواند. لذا وزارت امور زنان، پروموت، دفتر بانو اول که حامی این برنامه بزرگ ملی برای زنان بودند، باید از ظرفیت‌ها توانایی‌ها و مهارت‌های این ماسترها که در رشته‌های مختلف تحصیل کرده‌اند استفاده نموده و اجازه ندهند که وقت، پول و از همه مهم‌تر، این همه توانایی هدر برود و دوباره هیچ تغییری در حضور زنان در سطوح رهبری پدیدار نگردد. زیرا زن افغان بیشتر از هر زمان دیگر امروز نیاز دارد، تا حامی از جنس خود در سطح رهبری داشته باشند، تا صدای او در مقام‌های بلند باشد، نیاز دارد تا اجازه ندهد صدای او در مذاکرات که دولتش با مخالفین مسلح دارد، شنیده نشود. برای این که زنان بتوانند در سیاست‌های ملی و تصمیم گیری‌ها تأثیر گذار باشند، داشتن صدای واقعی(نماینده) در تصمیمات مهم کشور باید در سمت‌های رهبری وجود داشته باشد. از دانش آنان استفاده شود زیرا زنان تحصیل کرده و با مهارت سطح تصمیم گیری‌ها را ارتقا می‌دهند، و این وقتش است تا دولت از این دست آوردش استفاد کند.

افغانستان برای به چالش کشیدن هنجارهای ریشه‌دار مردسالار و  به  زنانی که  مدرک تحصیلی معتبر بین المللی دارد در سطح رهبری بیروکراسی نیاز دارد. از همین ۱۸۰ خانم تحصیل کرده در سطوح مختلف از جمله روابط بین الملل، حکومت‌داری، روزنامه نگاری، مدیریت دولتی، آموزش، کشاورزی، روان‌شناسی، مدیریت بازرگانی، اقتصاد و بسیار بخش‌های دیگر کار گیرد. آموزش در جامعه‌ی چند فرهنگی و چند مذهبی مانند هند، افق د این بانوان را گسترش داده و چیزهای زیادی به آنان آموخته است. پس چه خوب خواهد که از ظرفیت‌های آنان به سود جامعه و دولت کار گرفته شود.

من که خود دانش‎آموخته‌ی این بورسیه‌ام، احساس می‌کنم توانایی و مهارت‌های زیادی برای ‌ما در این دوره‌ی دوساله آموزش داده شده است که می‌تواند هم برای زندگی شخصی خودم تا آخر عمر کمک کننده باشد و اگر زمینه مساعد گردد می‌توانم آنچه را آموخته‌ام در خدمت کشورم قرار دهم.

این مقاله در بخش‌ دیدگاه‌ها منتشر شده است. آراء و نظرات مطرح شده در نوشته‌های این بخش متعلق به پدیدآورندگان آن است و لزوما بازتاب‌دهنده موضع رسمی رسانه نوروز نیست.

به اشتراک بگذارید:

به اشتراک گذاری بر روی facebook
به اشتراک گذاری بر روی twitter
به اشتراک گذاری بر روی telegram
به اشتراک گذاری بر روی whatsapp
به اشتراک گذاری بر روی email

مطالب مرتبط

نقش امیر علی شیر نوایی در توسعه فرهنگ و هنر تیموریان

یافته‌های پژوهشی تحت نام «بررسی نقش امیر علی شیر نوایی در توسعه‌ی جریان فرهنگی – هنری عصر تیموریان» نشان می‌دهد که امیر علی شیر نوایی، زمان عهده‌داری مقام صدارت در حکومت میرزا سلطان حسین بایقرا، اقدامات و کارکردهای قابل ملاحظه‌ی در راستای فرهنگی – هنری و کثرت‌گرایی فرهنگی داشته‌ است.

رسانه و پوشش رویدادهای تروریستی

رسانه‌ها چگونه رویدادهای تروریستی را پوشش بدهند؟ آیا پوشش این رویداده باعث نمی‌شود تا به صورت ناخواسته به اهداف تروریسم کمک شود؟ آیا رسانه حق دارد تا گروهی مشخص را تروریست توصیف کند؟

دختران کابل برای استقلال مالی خود می‌جنگند

بیشتر زنان می‌ترسند که طالبان بار دیگر به زور شلاق و تهدید زنان را از کار و مکتب رفتن منع کنند. جامعه بین‌المللی در حال ترک أفغانستان است و برخلاف سال‌های گذشته، به نظر نمی‌رسد علاقه‌مندی به حفظ دستاوردهای بیست سال گذشته وجود داشته باشد.